Van anorexia naar eetbuien: de overgang waar niemand je op voorbereidt
Terwijl ik buiten aan het wandelen ben en de vogels op de achtergrond hoor, voelde ik de behoefte om een verhaal te delen dat vaak onverteld blijft.
Een onderdeel van mijn eetstoornis, waar ik mij jarenlang diep voor heb geschaamd, maar waarvan ik nu weet dat het een essentieel en logisch onderdeel was van mijn eetstoornis.
Dit is het verhaal over eetbuien na restrictie: de overgang van anorexia (of lijnen) naar eetbuien.
Van controle naar volledig stuurloos voelen. Eigenlijk: van elke vorm van restrictie naar het krijgen van eetbuien.
Ik deelde dit verhaal eerder in een audio in mijn besloten Telegram-kanaal. Rauw, eerlijk en kwetsbaar.
De valse veiligheid van controle
Het begon bij mij rond mijn veertiende, midden in de puberteit en alle veranderingen die erbij horen.
De prestatiedruk op school. Het gevoel van anders zijn, maar we wel bij willen horen. Hormonen die nog alle kanten op gingen. En een lichaam dat haar vrouwelijke rondingen begon te krijgen.
Ik zocht naar houvast in die chaos. En die houvast vond ik in het lijnen.
Wat onschuldig begon, gaf mij al snel een kick van controle. Ik merkte al vrij snel dat dit heel prettig voelde. Eindelijk iets waar ik wél grip op had en sturing aan kon geven.
Maar die controle werd steeds extremer. Het cijfertje ging verder omlaag en de controle werd steeds beperkender.
Totdat ik op een punt kwam waarop ik besefte: Als ik zo doorga, eindigt dit niet goed.
Ik nam een dapper besluit om weer te eten. Daar ben ik mezelf nog steeds ontzettend dankbaar voor. Maar wat daarna gebeurde, had niemand mij op voorbereid.
Hier begon mijn grootste gevecht met eten.
Mijn lichaam nam het over: de eetbuien na restrictie
Zodra ik weer ging eten, gebeurde er iets waar ik geen grip op had.
Mijn lichaam begon te schreeuwen om eten. Het bleef maar vragen om meer, meer en nog veel meer.
De controle waar ik me zo aan had vastgehouden en die mij zoveel veiligheid gaf, veranderde van de ene op de andere dag in volledige stuurloosheid.
Ik belandde van de ene eetbui na de andere. Het was verschrikkelijk.
Ik schaamde me, omdat ik geen controle meer had. Geen controle over mezelf, over mijn gedrag, over mijn lichaam. Ik schaamde me over mijn veranderende lichaam en wat ik in korte tijd naar binnen kon werken.
Ik was zo ontzettend boos op mijn lichaam.
Ik haatte mijn lichaam omdat het niet deed wat ik wilde.
Ik haatte mezelf omdat ik niet "gewoon normaal" kon eten.
Ik voelde mij zo alleen en verdrietig.
Dit is de fase waar niemand je op voorbereid:
de overgang van restrictie naar extreme hunkering naar eten.
Eetbuien na restrictie: De biologische overlevingsstand
Nu ik volledig hersteld ben en mij hierin gespecialiseerd heb, zie ik het anders.
Die eetbuien zijn een logisch, biologisch mechanisme. Waar ik dacht dat mijn lichaam tegen mij was, was het juist heel hard aan het vechten vóór mij. Een prachtig, maar pijnlijk overlevingsmechanisme.
Wanneer je lichaam te weinig energie en voedingsstoffen binnenkrijgt, ook al is het maar tijdelijk, reageert het altijd. Het enige doel van alle processen in je brein en lichaam is namelijk overleving. En daar doet het alles voor.
Het lichaam wil tekorten aanvullen, en het slaat vaak zelfs extra op voor het geval dat. Dat gaat niet alleen over vet, maar ook over het herstellen van vetvrije massa: spieren, weefsels, organen.
Bij tekorten ontstaan daarom extreme eetimpulsen.
Dit mooie mechanisme is zó sterk dat dit niet alleen wordt geactiveerd door fysieke restrictie, maar ook bij mentale restricties. gedachten als ik mag dit niet, ik moet minder eten, ik moet afvallen, kunnen deze biologische reactie al uitlokken.
Dat betekent niet dat je lichaam kapot is; het probeert je juist te redden.
Schaamte groeit in stilte
Maar zo voelde het voor mij op dat moment uiteraard niet. Ik was alleen maar boos, gefrustreerd, verdrietig en ook vooral heel eenzaam.
Eenzaam door de schaamte.
Ik heb mij jarenlang verschrikkelijk gevoeld. Ik durfde het met niemand te delen, want de schaamte was te groot. Maar wat ik geleerd heb, is dat schaamte groeit in stilt. Schaamte wordt groter en groter als we het bij ons houden.
Pas wanneer we het delen, wordt die schaamte kleiner en zachter.
En terwijl ik dit verhaal vertel tijdens het wandelen, zie ik een moederzwijn met haar kleintjes voorbij rennen. Een bijzonder mooi moment van de natuur.
In de natuur vind ik altijd de grootste verbinding.
Je hoeft het niet alleen te doen als je eetbuien hebt
Ik heb mezelf uiteindelijk uit deze eetellende heen geworsteld, eerst uit de anorexia daarna uit mijn eetbuien. Maar heel eerlijk, het was een worsteling met heel veel bloed, zweet en tranen.
Als ik vertel hoe ik er doorheen ben gekomen, krijg ik vaak de reactie: “Wat knap dat dit je alleen gelukt is”. Maar er is helemaal niks knaps aan. Ik zou het niemand aanraden om het alleen te doen, want het is vooral heel erg eenzaam en verdrietig.
Eetgedrag is complex. Daardoor is het heel lastig om alleen doorheen te navigeren. Hoe eerder je erbij bent, hoe minder ingewikkeld het wordt.
Zit jij nu in dat moeilijke stuk? Voel jij je stuurloos? Weet dat je niet alleen bent. De schaamte die je voelt, dragen heel veel mensen in stilte met zich mee. En dat maakt mij ontzettend verdrietig.
Daarom deel ik mijn verhaal en ik blijf het delen. Als ik hier ook maar één iemand minder alleen door laat voelen, ben ik al heel erg dankbaar.
Heb je hulp nodig? Of wil je gewoon je verhaal delen? Je mag mij altijd een berichtje sturen.
Liefs 🦋
PS. 🎧 Wil je mijn hele audioverhaal luisteren? Je bent welkom in mijn gratis, besloten Telegram-kanaal. Je kunt daar ook anoniem reageren.
Reactie plaatsen
Reacties